Federico Cortese

Γεννήθηκα το 1971 στο Τορίνο της Ιταλίας, όπου ζω και εργάζομαι ως καλλιτέχνης. Από όσο θυμάμαι πάντα σχεδιάζω. Οι προτιμώμενες τεχνικές μου είναι οι κλασικές ζωγραφιές με λάδι σε καμβά και τα σχέδια με μολύβι.

Είμαι σαν ποντίκι στο κουτί του. Ένα μικρό ποντίκι, ασφαλές στο καταφύγιό του, που περνάει τον καιρό του μασουλώντας τα τρόφιμα που έχει αποθηκεύσει για το χειμώνα. Όμως το δικό μου «φαγητό» είναι τα σχέδια. Δουλεύω μέσα στο σπίτι μου. Το στούντιό μου είναι ένα δωμάτιο του σπιτιού όπου ζω. Σε αυτόν τον σχετικά μικρό χώρο έχουν συγκεντρωθεί όλα τα υλικά και ο εξοπλισμός που χρειάζομαι για να σχεδιάζω και να ζωγραφίζω, αλλά με μια έννοια και οι προτάσεις που εμπνέουν το έργο μου. Εδώ είναι τα γραφεία και οι σχεδιαστικές επιφάνειες, με πινέλα και χρώματα, αλλά και, στους τοίχους ή σε ντουλάπες, πίνακες και σχέδια (πιστεύω ότι κάθε ολοκληρωμένο έργο είναι πάντα, με κάποιο τρόπο, έμπνευση για το επόμενο). Μεγάλη πηγή ιδεών είναι τα βιβλία και η μουσική, και φυσικά ο υπολογιστής. Τα γραφικά προγράμματα και τα προγράμματα εικονικής μοντελοποίησης έχουν γίνει, με τα χρόνια, πολύτιμη υποστήριξη, αλλά προφανώς το πλουσιότερο ορυχείο είναι το Διαδίκτυο: μια δεξαμενή εικόνων και ιδεών από την οποία αντλεί κανείς, και στην οποία συχνά χάνεσαι (εκτός από φωτογραφίες από τα δικά μου ταξίδια, όλα αποθηκευμένα στον υπολογιστή). Είναι ένα μικρό μικρόκοσμο κλειστό στον εαυτό του, μάλλον αδιάβροχο στον έξω κόσμο (παρά ένα μεγάλο παράθυρο με ωραία θέα στο Τορίνο, σχεδόν πάντα δουλεύω με τις κουρτίνες κλειστές). Είναι σαν οι προτάσεις του πραγματικού κόσμου να επιτρέπεται να εισέρχονται εδώ μόνο αφού έχουν φιλτραριστεί και χωνευτεί, μόνο αφού έχουν ήδη μετατραπεί σε εμπειρία. Ακριβώς όπως ένα ποντίκι που τρώει τις προμήθειές του ήσυχα στο λαγούμι του, περιμένοντας το τέλος του χειμώνα.

Στην εικαστική μου έρευνα με τράβηξαν πάντα όλα όσα είναι ταξινομήσιμα και κατηγοριοποιήσιμα. Ίσως αυτή η στάση πηγάζει από μια πρωταρχική ανασφάλεια, και ίσως η ψευδαίσθηση ότι βάζεις τάξη στο χάος απαλύνει αυτή την ανησυχία. Για να αρχίσει αυτό το παιχνίδι αρκεί να εντοπίσεις ένα θέμα που επιτρέπει παραλλαγές, και το παιχνίδι συνίσταται ακριβώς στο να προσδιορίσεις τους κανόνες που αποτελούν τη βάση των πιθανών μεταβολών. Είναι λίγο σαν να ανακαλύπτεις μια νέα γλώσσα και να προσπαθείς να αποκρυπτογραφήσεις τη σύνταξη, τη γραμματική και τις εξαιρέσεις. Με αυτές τις προϋποθέσεις, είναι εύκολο να δει κανείς ότι τα θέματα αυτής της έρευνας μπορεί να είναι τα πιο διαφορετικά: τα σχέδιά μου εκτείνονται από συλλογές πεταλούδων έως χερμπάρια, από αρχαία bestiaries έως εγχειρίδια ανατομίας, χάρτες, ανθρώπινα πρόσωπα, χέρια, πορνογραφία, σημαίες... Είναι όλες γλώσσες που έχουν το δικό τους λεξιλόγιο, και η προσπάθειά μου είναι να το απομονώσω και να το ξαναεφεύρω, προσπαθώντας να παράγω νέα νοήματα. Σκεφτείτε, για παράδειγμα, έναν οδικό χάρτη ή έναν χάρτη: γεννιούνται με έναν πρακτικό, σαφή σκοπό. Κάποιες γραφικές συμβάσεις, σημάδια και σύμβολα επιλέγονται για να αναπαραστήσουν στο χαρτί όλες τις πληροφορίες που ο χάρτης πρέπει να περιλαμβάνει. Αυτό, τελικά, δημιουργεί μια αισθητική. Τι συμβαίνει αν απομονώσω αυτή την τεχνική αναπαράστασης από τον σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκε και αλλάξω τους κανόνες που τη διέπουν; Συνεχίζει να μεταδίδει νόημα; Θα είναι αυτό το νόημα καινούργιο και απρόσμενο; Ή θα είναι άνευ νοήματος για τον αναγνώστη, σαν μια άγνωστη γλώσσα;