Kim Switzer Australian Abstract Artist

Μεγάλωσα στην όμορφη κωμόπολη Vincentia (Jervis Bay, NSW) και φοίτησα στο Bomaderry High School. Έζησα στην πόλη Berry, NSW, για πάνω από 20 χρόνια, όπου μεγάλωσα τα δίδυμα αγόρια μου. Πλέον μένω στην όμορφη κωμόπολη Windsor, στον ποταμό Hawkesbury, NSW, Αυστραλία.

Πριν από πέντε χρόνια διαγνώστηκα με καρκίνο του μαστού. Κατά τη διάρκεια των θεραπειών και των εγχειρήσεών μου χρησιμοποίησα τη ζωγραφική ως θεραπεία (τον τρόπο μου να κλείνω τον κόσμο έξω, να απελευθερώνω τον θυμό μου και να μάθω ξανά πώς να χαλαρώνω).

Ήταν ένα δυνατό ξύπνημα για μένα. Τώρα είμαι χωρίς καρκίνο και ζω το όνειρό μου ζωγραφίζοντας κάθε μέρα.

Είμαι πολύ τυχερή που τα έργα μου βρίσκονται σε σπίτια και επιχειρήσεις στην Αυστραλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, το Χονγκ Κονγκ και τις ΗΠΑ.

Η δημιουργία τέχνης είναι το πάθος μου. Κάθε φορά που περνάω κοντά σε έναν λευκό καμβά νιώθω κάτι να εκρήγνυται μέσα μου. Δεν είναι κάτι που μπορώ να εξηγήσω ή να μεταδώσω σε κάποιον άλλον… αλλά είναι πάντα η αρχή μιας νέας αυθεντικής δημιουργίας. Πιστεύω ότι αυτή η διατύπωση αποτυπώνει ακριβώς αυτό που πρέπει να νιώθει ο θεατής μπροστά σε μια αφηρημένη δημιουργία του καλλιτέχνη.

Όπως ο καλλιτέχνης βιώνει αυτή την "έκρηξη", έτσι και εμείς νιώθουμε παρόμοια όταν εκτιμούμε πραγματικά ένα έργο. Η ομορφιά της μη αναπαραστατικής τέχνης είναι ότι μπορούμε να δημιουργήσουμε την ιστορία μέσα στον πίνακα. Μπορούμε να ρωτήσουμε τον εαυτό μας «Γιατί αυτά τα χρώματα αλληλεπιδρούν μεταξύ τους;» ή «Τι συμβολίζει αυτό;»… Και με αυτές τις ερωτήσεις, η φαντασία μας φέρνει απαντήσεις. Βεβαίως, η αναπαραστατική τέχνη παραμένει όμορφη με τον δικό της τρόπο, αλλά ο καλλιτέχνης έχει ήδη αποκαλύψει τι θέλει να δείτε.

Για να δημιουργήσεις ένα έργο αφηρημένης τέχνης χρειάζεται δυνατή φαντασία και καλό αίσθημα δημιουργικότητας. Στην αφηρημένη τέχνη μπορώ να συνδυάσω διάφορα χρώματα, σχήματα και υφές για να δημιουργήσω ένα ολοκληρωμένο έργο που αντιπροσωπεύει κάτι συγκεκριμένο. Όταν ζωγραφίζω σε αυτή τη μορφή, ξεκινάω με διαφορετικούς τρόπους ανάλογα με το τι αισθάνομαι και πώς δουλεύει η φαντασία μου. Το πιο δύσκολο είναι να ξέρεις πότε να σταματήσεις.