Stefano Mazzolini

Ο Stefano Mazzolini γεννήθηκ�� στην Πάρμα το 1968. Σε ηλικία εννέα ετών προτάθηκε για το βραβείο "Design and City" που οργάνωσε ο δήμος της Πάρμα. Το 1989 αποφοίτησε ως Master of Art στη ζωγραφική διακόσμηση από το Paolo Toschi Institute στην Πάρμα. Ασχολήθηκε για χρόνια με την αποκατάσταση και τη συντήρηση τοιχογραφιών. Το 1990 έζησε για πρώτη φορά στο Λονδίνο· στη συνέχεια μετακόμισε για σύντομο διάστημα στη Νέα Υόρκη. Εκφράζει το γραφικό του στιλ με χειρονομιακή και άμεση γλώσσα: η δυναμική γραμμή δημιουργεί σταγόνες ακρυλικού πάνω σε χαρτί. Ελεγχόμενοι λεκέδες, σωστά διαχειρισμένοι χωρίς την τήρηση σχεδίων και προγραμμάτων, αντικαθιστούν το πινέλο με αμπούλες και σπάτουλα. Σχηματίζονται γοητευτικά πορτρέτα, παραμυθένια περιβάλλοντα και μυθολογικά ζώα· φανταστικές μορφές ζωντανεύουν ένα ελεγχόμενο χάος. Δημιουργεί σιλουέτες ανδρόγυνων υποκειμένων, χρησιμοποιώντας κολάζ από χαρτί για να συναρμολογήσει και να κολλήσει στρώσεις προσώπων πάντα κρυφών και μινιμαλιστικών. Με μεικτά ακρυλικά χρώματα και εμαγιέ αποσπά υφές, χρωματιστό δέρμα που εφαρμόζει πάνω σε καμβά, τυλίγοντας το έργο· μεταλλικά μοσχεύματα· πρόσθεση διαφόρων στοιχείων. Τα θέματα παραμένουν συνειδητά αμφίσημα και ελεύθερα στην ερμηνεία, εισροές που οδηγούν στα όνειρά μας. Κόβοντας τον καμβά και επικαλύπτοντάς τον κατασκευάζει τη ζωγραφική ως γλυπτό. Χειρίζεται το ύφασμα του έργου, φέρνοντας την εικόνα στην τρισδιάστατη μορφή. Ενώ πάνω στον καμβά με λάδι εκφράζει την όρασή του για τα κρυφά, τα εφήμερα χρωματικά φόντα, σκιασμένα από διαφάνειες αλλά ακριβή στην αναπαράσταση αντικειμένων, ανθρώπων και ενστίκτων, διαμορφωμένα από πολύπλοκη δομή, όπως όλα όσα ζουν και σχηματίζονται. Υπάρχουν υπαινιγμοί πόλεων, τοπία ανάμεσα στη φύση και τα ζώα που αλληλεπιδρούν εμπαθητικά με λεπτομερή αντικείμενα, σπασμωδικά σενάρια νεομοντέρνων σχεδίων και προοπτικών, όπου η όραση του ανθρώπου απουσιάζει, αλλά είναι παρούσα η ανθρωπιά του σε κάθε περίσταση. Με το γλυπτό ενισχύει την καλλιτεχνική ταυτότητα, επινοώντας μια νέα τρισδιάστατη αναπαράσταση, μια αποκλειστική εφεύρεση Lycr200e. Η ρητίνη, ένα επεξεργασμένο και συγκεκρομένο συνθετικό ύφασμα, προσφέρει μια νέα αντίληψη της γλυπτικής: ανθρώπινες και εξωτικές μορφές, στιλιζαρισμένες σιλουέτες, πάντα αιωρούμενες ανάμεσα στο ιερό και το βέβηλο, κουρτίνες που διαμορφώνουν χαρακτήρες από το παρελθόν και επανεξετασμένους με μοντέρνο κλειδί. Στην πιο πρόσφατη παραγωγή του η σκιά φαίνεται να υπερισχύει του φωτός· η φωτεινότητα είναι ο κοινός παρονομαστής που μετεμορφώνει το ορατό σε κάθε μορφή, αφήνοντας σήμερα ίχνη με περιγράμματα εκτυφλωτικών παρορμήσεων σαν να αποκαλύπτουν την ψυχή που κάθε έμβιο και μη έμβιο δημιούργημα παράγει από την ίδια ύλη. Η ίδια η ύλη, δημιουργώντας τρύπες απουσίας, ασυμφωνίες στο ύφασμα που ανάμεσα στις υφές της φυσικής σύνθεσης γεννά ένα είδος μνήμης του υποκειμένου, διηγούμενη έτσι τις πραγματικές καταβολές του απεικονιζόμενου. Χαρακτήρες, νεκρές φύσεις, εφευρέσεις, σώματα, αντικείμενα αποτυπώνονται με ανήσυχη εκφραστικότητα σαν να έχουν περάσει από σαρωτή μνήμης, μια πλάκα του παρελθόντος που ζούσε από μόνη της ενέργεια και σήμερα, με τη διάβρωση του χρόνου, παραμένει το αύρα της μνήμης. Ένας κόσμος πραγμάτων και γεγονότων που παραμένει σε ισορροπία ανάμεσα στην προσωπογραφία και την αφαίρεση.