Πράσινο φελτ είχε κολληθεί σε ένα φύλλο κόντρα-πλακέ πάχους 15mm για να δημιουργήσει μια επιφάνεια εργασίας που ταυτόχρονα προστάτευε ένα τραπεζαρία. Αυτό έγινε το 1975, και ήταν πολύ αποτελεσματικό. Το 2006 το τραπέζι και η επιφάνεια εργασίας παροπλίστηκαν και τοποθετήθηκαν σε μια εξωτερική βεράντα στο σπίτι μου στη νότια Γαλλία. Εκεί συνήθιζαν να έχουν τριακόσιες μέρες ήλιο τον χρόνο, αλλά όταν βρέχει, βρέχει! Μετά από πέντε χρόνια που η βροχή έβρισκε το δρόμο της ανάμεσα στην επιφάνεια του τραπεζιού και το κάλυμμα, το προστατευτικό πράσινο φελτ είχε γίνει σπίτι για διάφορες μυκητιακές αναπτύξεις.
Ξαπλωμένος στο κρεβάτι σε στοχαστική διάθεση, κοιτούσα έξω μέσα από τις μεγάλες γαλλικές πόρτες των οποίων το γυαλί ήταν χωρισμένο σε τζάμια από λεπτούς ξύλινους δοκούς. Έξω τα κλαδιά του πεύκου κουνιούνταν άκαμπτα, διακόπτοντας την αλλιώς μακρινή θέα. Με τόσο λίγα οπτικά στοιχεία σε εμφάνιση, συνειδητοποίησα ότι, στην πραγματικότητα, παρακολουθούσα τη ροή του χρόνου.
Ο συνδυασμός αυτού του πλέον οπτικά ενδιαφέροντος πάνελ κόντρα-πλακέ καλυμμένου με μολυσμένο φελτ, ενός σκελετού ντουλάπας κουζίνας από πεύκο που παρείχε τρία ανοίγματα και λωρίδων ξύλου Ipé που βρισκόντουσαν στο εργαστήριό μου ήταν αρκετός για να δώσει χειροπιαστές ιδέες για το πώς οι παρατηρήσεις μου από το κρεβάτι θα μπορούσαν να υλοποιηθούν σε έργο τέχνης. Το ότι κάποιος ξαπλώνει στο κρεβάτι δεν σημαίνει ότι δεν εργάζεται!
Η ταλαιπωρημένη, πράσινη λωρίδα φελτ, αλλοιωμένη από τον χρόνο και το κλίμα, είχε γίνει έκφραση στιγμών του χρόνου στις οποίες επέλεξα να προσθέσω κάποια επιμέρους στοιχεία τοποθετώντας μια τυχαία επιλογή απορριφθέντων εικόνων και αποκομμάτων που υπήρχαν στο εργαστήριό μου. Κάθε αντικείμενο ήταν επίκαιρο στη στιγμή του, είτε πρόκειται για ένα ψηφίο, μια γλωττίδα σαξοφώνου ή εικόνες γυμνών νεαρών γυναικών· ενώσεις με τέτοια πράγματα διαπερνούσαν κατά καιρούς το μυαλό του καλλιτέχνη. Η προσθήκη LED φωτισμού, που αλλάζει χρώμα σε χρονική ακολουθία, συμβάλλει στην επέκταση της ιδέας της ροής του χρόνου.
Τέλος, η προσθήκη βαμμένου υφάσματος, που αναπαριστά κουρτίνες, βοηθά να αναγνωριστούν αυτές οι τρεις διαιρέσεις ως παράθυρα — ανοίγματα μέσα από τα οποία μπορεί κανείς να κοιτάξει και τα οποία, όταν κλείνουν, κρύβουν ό,τι μπορεί να υπάρχει πέρα από αυτά. Αυτές οι υλικές προσθήκες εστιάζουν στο κεντρικό πάνελ, ίσως στο «τώρα», ενώ τα δύο εξωτερικά πάνελ αντιπροσωπεύουν το «πριν» και το «μετά». Αυτή η στενή οριζόντια διάταξη επιχειρεί να εκφράσει κάτι από το πέρασμα του χρόνου ενώ εμείς, οι θεατές, παρακολουθούμε.
