Όλα ξεκίνησαν από ένα αγγελάκι από παπιέ-μασέ προς πώληση σε ένα γαλλικό κατάστημα τέχνης/διακόσμησης, μια κιτσάτη αναφορά στους δύο βοηθητικούς χαρακτήρες στη βάση του πίνακα του Raphael Sanzio, ‘The Madonna of San Sisti’. Ένα από τα χαρακτηριστικά αυτού του πίνακα είναι ο τρόπος που η Μητέρα με το Παιδί φαίνεται να κοιτούν το άπειρο, ενώ τα δύο αγγελάκια από κάτω παρακολουθούν αδιάφορα το θέαμα.
Όταν βρήκα απρόσμενα αυτή την ωμή αναφορά σε μια δημοφιλή εικόνα της Αναγέννησης, ξύπνησε μέσα μου κάτι που αφορούσε την αναπαράσταση του να κοιτάζει κανείς πέρα από το πλαίσιο. Μέχρι τότε, μεγάλο μέρος της δουλειάς μου είχε σχετιστεί με το να κοιτάω προς τα μέσα, και το μυαλό μου πήγε στην ιδέα των καθρεφτών. Σε έναν καθρέφτη κοιτάζεις μια φωτεινή αντανακλαστική επιφάνεια και βρίσκεις μια απομονωμένη εικόνα που κοιτάζει προς τα έξω και πίσω τον αρχικό θεατή. Προφανώς εδώ συμβαίνει ένα παίγνιο ανάμεσα στο εγώ και στην εικόνα του «εγώ». Κατασκευάζουμε την ανάγκη να υπάρχει ένας τρισδιάστατος χώρος στον οποίο αυτή η εμπειρία θα μπορούσε να συμβεί και, ναι, αυτό το τρισδιάστατο, κιτσάτο, αγγελάκι από παπιέ-μασέ σίγουρα θα ταίριαζε στον χώρο.
Η αρχική ιδέα ήταν απλώς να φτιάξω ένα κουτί που να περιέχει έναν γυάλινο καθρέφτη με το αγγελάκι στη βάση του. Ένα σχετικά μεγάλο κάδρο καλυμμένο με λωρίδες καφέ χαρτιού όπου θα ήταν τυπωμένες οι λέξεις “Do you see myself?” θα το περιέβαλλε. Η ιδέα θα είχε εκφραστεί καθαρά αλλά η εμπειρία του να κοιτάζει κανείς θα ήταν πολύ βαρετή. Η μεταφορά αυτής της κειμενικής ιδέας στις ίδιες τις επιφάνειες του καθρέφτη ήταν προφανώς το σωστό βήμα και, φυσικά, στο ερώτημα θα έπρεπε να ακολουθήσει μια απάντηση. Κατά τη φύση της της καθρεφτισμένης εικόνας, το υποκείμενο και το αντικείμενο της πρότασης θα μπορούσαν να αντιστραφούν για να αντικατοπτρίσουν το αρχικό ερώτημα και απάντηση. Το επακόλουθο τετράπτυχο θα μπορούσε να αναποδογυριστεί και πάλι να αντιστραφεί πριν επιστρέψει στην αρχική πρόταση:
Με βλέπεις εμένα; Σε βλέπω εσένα. Εσύ βλέπεις εμένα, μήπως εγώ βλέπω εσένα;
Εσύ βλέπεις εμένα, μήπως εγώ βλέπω εσένα; Με βλέπεις εμένα; Σε βλέπω εσένα.
Ήταν επίσης ταιριαστό να επαναλάβω την άσκηση στα γαλλικά (για την οικογένεια και τους φίλους), επιτρέποντας έτσι σε ένα υποκείμενο να κοιτάξει μέσα από μια γλώσσα για να δει μέσα από μια άλλη. Η δραστηριότητα της μετάφρασης αυτού που καταλαβαίνει κανείς ότι βλέπει γίνεται επίσης μέρος αυτής της εστιάζουσας εμπειρίας. Όλη αυτή η νοητική δραστηριότητα, και σε όλη τη διάρκεια, το μικρό μας κιτσάτο αγγελάκι συνεχίζει να κοιτάζει στο άπειρο.
