Κατά μεγάλο μέρος της εφηβείας μου συνειδητοποιούσα συνέχεια ότι θα έμενα για πάντα μόνος στο υπνοδωμάτιό μου· σίγουρα καμία κοπέλα δεν κατέληγε ποτέ εκεί με ουσιαστικό τρόπο. Το υπνοδωμάτιο στο οποίο αυτή η μοναξιά φαινόταν να έχει τη μεγαλύτερη σημασία ήταν εκείνο στο διαμέρισμα των γονιών μου στο Menton Garavan, Γαλλία. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 η οικογένειά μου περνούσε εκεί τα καλοκαιρινά της διακοπές, και από το 1967 συνήθιζα να ταξιδεύω με τους άντρες φίλους μου και να κάνω εκεί διακοπές, απολαμβάνοντας τη μεγαλύτερη δυνατότητα έκφρασης προσωπικής ελευθερίας.
Ήταν κατά τις καλοκαιρινές διακοπές του 1968 που αυτή η λαχτάρα να γνωρίσω μια νέα γυναίκα στο υπνοδωμάτιό μου άρχισε πραγματικά να κυριεύει τα αισθήματά μου. Η Piroska, μια εντυπωσιακή και αισθαντική Ουγγαρέζα, της οποίας η οικογένεια μετακόμισε στη Σουηδία το 1956, ήταν το αντικείμενο του πόθου. Δυστυχώς για μένα, είχε σταθερό αγόρι, έναν καλό νέο που έκανε με τη μοτοσικλέτα ολόκληρο το ταξίδι από την πατρίδα τους, την Uppsala, για να είναι μαζί της για κάποιο μέρος των διακοπών. Αν και οι δικές τους επιθυμίες πιθανότατα ικανοποιήθηκαν, οι δικές μου σίγουρα όχι.
Ένα απόγευμα προς το τέλος των διακοπών, αναγνωρίζοντας την αμείωτη ένταση των αισθημάτων μου για εκείνη, η Piroska μπήκε πράγματι στο υπνοδωμάτιο και, στο βαθιά κλειστό νότιο φως, άνοιξε ένα-ένα τα κουμπιά του ενδύματός της, επιτρέποντάς μου την ευχάριστη όψη του εκτεθειμένου στήθους της. Τι ομορφιά, αλλά «Noli Tangere»!
Το μπάνιο σε αυτό το διαμέρισμα φωτιζόταν αχνά από έναν μικρό σωληνωτό λαμπτήρα, ενισχυόμενο από δανεικό φως που περνούσε από ένα μικρό παράθυρο ψηλά στον παρακείμενο τοίχο του υπνοδωματίου. Ενώ εκτελούσα τις καθημερινές μου πλύσεις στο λυκόφως αυτού του μπάνιου, συχνά συλλογιζόμουν ότι θα έβρισκα κάποια επιθυμητή γυναίκα της οποίας το ακάλυπτο, ηλιοκαμένο σώμα θα με περίμενε όταν επέστρεφα στο υπνοδωμάτιο. Χρειάστηκαν μερικά ακόμα χρόνια προτού αυτό γίνει πραγματικά.
Στο προκύπτον έργο, οι δύο ημιδιάφανες φωτογραφικές εικόνες σε ημιτόνους, που ελήφθησαν το 2000, απεικονίζουν θέες που φαίνονται εκατέρωθεν αυτού του παραθύρου — το πορτοκαλί τραπεζοειδές (a.m.) όπως το παρατηρούσα ξαπλωμένος στο κρεβάτι, και το καθαρό μπλε ορθογώνιο φωτός από τα κλειστά παντζούρια όπως το έβλεπα καθισμένος πάνω στη λεκάνη. Το ωχρό μωβ και κίτρινο κεφάλι σε σιλουέτα είναι δικό μου, παράγωγο από μια εικόνα που δημιουργήθηκε όχι πολύ μετά το προαναφερθέν επεισόδιο. Τα άλλα τετράγωνα πληροφοριών και οι κυκλικές μορφές προέκυψαν ανεξάρτητα ως μέρη συνεχιζόμενων μελετών στην έκφραση του «όλου και του μηδενός» και τυχαία βρέθηκαν να γίνονται μέρος αυτού του έργου.
Η συναρμολόγηση αυτής της αυστηρής και φορμαλιστικής σύνθεσης μπορεί να πήρε έξι χρόνια, και άλλα έξι προτού προστεθεί λίγος ενσωματωμένος φωτισμός, αλλά όλα αυτά είναι ασήμαντα μπροστά στις διαρκείς, ευτυχείς και γόνιμες αναμνήσεις των απαλών, ανέμελων καλοκαιριών στο Menton, πολλά χρόνια πριν.
Και βέβαια, υπήρχαν πάντα αυτές οι θηλές.
