O.D.J. Band Box (Spargo νιώθει ότι βυθίζεται), 1997

Όταν οι Original Dixieland Jass Band, που σχηματίστηκαν το 1916, ηχογράφησαν τα «Darktown Strutters' Ball» και «Indiana» στη Νέα Υόρκη τον Ιανουάριο του 1917, δημιούργησαν αυτό που θεωρείται η πρώτη ηχογράφηση από μια «jazz» μπάντα.

Με γοήτευσε η τζαζ μουσική από τότε που την ανακάλυψα στα τέλη της δεκαετίας του 1950. Αυτή η εικόνα των πέντε μελών της ODJB σε εντυπωσιακή και συγχρονισμένη πόζα, καταγεγραμμένη σε παλιά φωτογραφία, έχει πάντα μείνει στη μνήμη μου. Οι μουσικοί είναι (από αριστερά προς δεξιά) Tony Sparbaro – τύμπανα, Eddie Edwards – τρομπόνι, Nick LaRocca – κορνέτα, Larry Shields – κλαρινέτο, Henry Ragas – πιάνο.

Όταν η μπάντα προσκλήθηκε να παίξει μια σεζόν στο Λονδίνο το 1919, σύμφωνα με όλες τις μαρτυρίες ο Tony Sparbaro, γνωστός ως 'Spargo', ήταν πολύ απρόθυμος να κάνει το ταξίδι διαμέσου του Ατλαντικού εξαιτίας του φόβου για πνιγμό. Αυτό το υποτιθέμενο και σχεδόν ασήμαντο γεγονός κόλλησε στο μυαλό μου και, όταν ξανασυνάντησα ξανά αυτή την φωτογραφική εικόνα το 1997, η διάθεση του Spargo ήρθε στο νου μου. Επειδή ήθελα να αναπτύξω τις ιδέες που μου προκάλεσε η φωτογραφία, προχώρησα στην παραγωγή αυτού του έργου, που επέλεξα να τιτλοφορήσω «O.D.J. Band Box».

Η κάπως παράξενη σκέψη ότι τα μέλη ενός επιτυχημένου και διάσημου μουσικού συνόλου δεν θα έπαιζαν πάντα μαζί με απασχολούσε τότε· το ότι κάτι τόσο θεμελιώδες μπορεί να μην επιμείνει στα συστατικά του μέρη μου φαινόταν αδιανόητο. Συνεπώς, αυτό το έργο, που γεννήθηκε κατά τη διάρκεια μιας μεταγενέστερης δύσκολης περιόδου της ζωής μου, επιχειρεί να εξορκίσει αυτήν την (αδικαιολόγητη) ανησυχία.

Η οπτική διάσπαση μιας οντότητας σε 4 ή 5 μέρη είναι επαναλαμβανόμενο στοιχείο μέσα στη σύνθεση, με την υποβλητική παρουσία του αριθμού 9 να αιωρείται στο βάθος. Κατά τη στιγμή της δημιουργίας αυτού του έργου, στην 55η μου χρονιά, ένιωθα τον αριθμό 9 σαν μια μορφή νέμεσης.