Pin-up στην τσέπη μου, 1997

Αυτό είναι ένα από τρία έργα που σχεδιάστηκαν το 1997 με αφετηρία την κεντρική εικόνα μιας πολύ καλοντυμένης νεαρής κυρίας. Συνάντησα για πρώτη φορά το μοντέλο κατά τον πρώτο μου χρόνο μακριά στο γυμνάσιο. Εκεί ήταν, πιθανότατα όχι περισσότερο από λίγες ίντσες ύψος, ποζάροντας στο πίσω μέρος ενός ασπρόμαυρου περιοδικού τσέπης που ανήκε σε έναν από τους συμμαθητές μου. Όταν είσαι δεκατριών ετών με έντονη ορμονική ανάπτυξη, εικόνες σαν κι αυτή μπορούν να έχουν σημαντική επίδραση. Έτσι ήταν το 1960. Τόσο που το περιοδικό κατέληξε στα χέρια μου και η ελκυστική φωτογραφία κόπηκε.

Τα είδη γραφείου ήταν πιο περιορισμένα τότε, οπότε για να προστατεύσω αυτό το ανακαλυφθέν "icon" προσκόλλησα το εύρημα σε ένα λεπτό κομμάτι χαρτονιού με λεπτές λωρίδες αυτοκόλλητου πλαστικού. Το αποτέλεσμα φυλάχθηκε ασφαλές σε ένα πορτοφόλι. Με τα χρόνια, το πορτοφόλι χάθηκε στο πέρασμα του χρόνου και ξεχάστηκε εντελώς — μαζί και η Mademoiselle με το γαλλικό cami-knickers και την εντυπωσιακή στάση. Ωστόσο, όταν μετεγκαθιστήκαμε περίπου ένα τρίτο του αιώνα αργότερα, βρήκα το πορτοφόλι με αυτό το κάποτε πολύτιμο αλλά ξεχασμένο αντικείμενο μέσα.

Τα χρόνια είχαν επιδράσει, όχι τόσο στις ορμόνες μου όσο σε αυτή τη μικρή χάρτινη εικόνα. Η κόλλα του αυτοκόλλητου πλαστικού είχε διαποτίσει το χαρτί, που ήταν τυπωμένο και στις δύο όψεις, και η εικόνα της πίσω όψης είχε περάσει μέσα από το χαρτί ώστε να είναι εν μέρει ορατή από την εμπρόσθια πλευρά. Παρουσιάστηκε ένα απρόσμενο οπτικό φαινόμενο, έστω και αθέλητο, το οποίο συνδέεται σαφώς με άλλα έργα στα οποία διερευνούσα πώς η ποιότητα μιας εικόνας λειτουργεί σε σχέση με το οπτικό βάθος της επιφάνειας του έργου.

Στην προσπάθειά μου να γίνω καλλιτέχνης, κάθε μορφή έμπνευσης είναι ευπρόσδεκτη, και αυτή η τυχαία επαναανακάλυψη δεν αποτέλεσε εξαίρεση.