Αφού είχα κατασκευάσει τα ξύλινα σχήματα 1–9 σε ένα προηγούμενο έργο, «Ο Αριθμός 5 περιτριγυρισμένος από τους Συνεργάτες του», η αναπαράσταση του ψηφίου '0' σε ξύλο φαινόταν το λογικό επόμενο βήμα· υπήρχε ακόμη αρκετό φύλλο μαόνι για να το κάνω.
Μέχρι τότε ήμουν αρκετά τεχνοφοβικός· μόλις είχα αρχίσει να χρησιμοποιώ έναν Apple Mac και, κατά συνέπεια, άρχισα να εκτιμώ τη δύναμη του δυαδικού συστήματος αριθμών. Η εγγενής απλότητα και γονιμότητα αυτού του συστήματος με εντυπωσίασαν ως σαφής παράλληλος με τους ρόλους του αρσενικού και του θηλυκού στην αναπαραγωγή. Αυτό φαινόταν ένα καλό σημείο εκκίνησης για ένα έργο τέχνης, και η τοποθέτηση των 'ένα' σε έναν τακτικό οριζόντιο και κατακόρυφο άξονα ήταν (τότε) μια μορφή επίτευξης. Επιτεύχθηκε ένας ρυθμός μέσα στο επιλεγμένο τετράγωνο φορμά, υποσυνείδητα υπονοώντας διαίρεση σε εννέα ίσα μέρη.
Η αντιπαράθεση ενός κομματιού ξύλου με το σχήμα του 'μηδέν' με εκτυπώσεις inkjet σε χαρτί φαινόταν πραγματικά ένας συνδυασμός παραδοσιακού και καινοτόμου, μια γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον — αρκετός λόγος και μια έγκυρη δημιουργική δραστηριότητα. Η ιδέα ενός κυκλικού 'μηδέν' που αποτελείται από δύο χειροπιαστές παρειές εκατέρωθεν ενός χάσματος που οδηγεί στην υποκείμενη επιφάνεια υπονοεί το ιερό της συνάντησης ορισμένων γυναικείων, πιο προσωπικών σημείων, το οποίο με τη σειρά του οδηγεί στην επακόλουθη υποδιαίρεση των νεοδ��μιουργημένων κυττάρων — τέτοια είναι η βιολογία.
Ωστόσο, το αποτέλεσμα ήταν πολύ αυστηρό. Η προσθήκη τριών ευρεθέντων μεταλλικών αντικειμένων και μιας χειροποίητης κορνίζας από ξύλο φτελιάς δεν επαρκούσε για να δικαιολογήσει την άσκηση. Λίγο αργότερα πρόσθεσα τις τρεις πρωτογενείς χρωστικές, οργανωμένες γύρω από τη διαίρεση σε εννέα μέρη, που με κάποιο τρόπο ένωσαν το έργο.
Το «Κάπου ανάμεσα στο μηδέν» ίσως θεωρηθεί μόνο ως ένα επακόλουθο έργο, αλλά, όπως υπαινίσσεται ο τίτλος του, αποτελεί μια σημαντική έκφραση του πώς ένιωθα εκείνη την περίοδο.
