Η Αγωνία της Εφηβείας, 1993

Αυτό είναι το πρώτο σαφώς αυτοσυνειδητό αφηγηματικό έργο που παρήγαγα με την επιστροφή μου στη δημιουργία Τέχνης το 1993. Όπως και το έργο μου της ίδιας χρονιάς, Αριθμός 5 περιτριγυρισμένος από τους Συνεργάτες του, Η Αγωνία της Εφηβείας αποτελεί μια προσπάθεια να βρεθεί ένα σημείο εκκίνησης για ανανεωμένη καλλιτεχνική δραστηριότητα.

Εμμονικός στην προσπάθεια να αναλύσω τη μέχρι τότε ζωή μου από την εποχή που εγκατέλειψα την ασφάλεια του σπιτιού και του εκπαιδευτικού περιβάλλοντος —το δεύτερο το 1977— ανακάλυψα ότι εγκαταλειμμένα και άρα αμόλυντα ενθύμια του παρελθόντος απέκτησαν για μένα παρηγορητική σημασία. Αυτό το κολάζ αποτελεί κυρίως από υποπροϊόντα εικόνων παλαιότερων έργων των δεκαετιών του 1960 και του 1970 και από φωτογραφικές αναπαραγωγικές τεχνικές που είχα στη διάθεσή μου ενώ εργαζόμουν σε ένα γραφικό στούντιο το φθινόπωρο εκείνης της χρονιάς.

Οι δύο έφηβοι άντρες, τα μάτια των οποίων κοιτούν αλλά δεν φαίνεται να βλέπουν, εμφανίστηκαν πρώτη φορά σε ένα προγενέστερο έργο που σκεφτήκαμε το 1965, δανειζόμενο αργότερα τον τίτλο «Ο πόλεμος της Τροίας δεν θα γίνει» από το θεατρικό έργο του 1935 του Γάλλου συγγραφέα Jean Giraudoux. Με έχει πάντα γοητεύσει η ιδέα της επανεξέτασης αντιλαμβανόμενων ιστορικών βεβαιοτήτων και της άρνησης των συνθηκών και των αποτελεσμάτων τους.

Το ίδιο προσπαθώ να αρνηθώ και τα τραύματα του πρόσφατου παρελθόντος μέσω οπισθοδρόμησης σε ευτυχέστερες εποχές· στην προκειμένη περίπτωση, στην καθυστερημένη εφηβεία μου.

Ένα συναισθηματικό αλλά χειροπιαστό ενθύμιο αυτής της περιόδου της αντιληπτής αποτυχίας μου ήταν ένα ημερολόγιο γραφείου. Η εικόνα της ελκυστικής νεαρής γυναίκας που ξαπλώνει καθόλη τη διάρκεια του Ιουνίου του 1992 αποτέλεσε το αναγκαίο έναυσμα για να υπερβώ πολλές παλιές αναστολές και να αρχίσω να αντιμετωπίζω ό,τι ήταν μια φοβερή αγωνία.

Ω, για τη γλυκύτητα της αγωνίας που ένιωθε κανείς όταν ήταν έφηβος.