Παλλποποιημένα έγγραφα, τα ψηφία 1 έως 9 και ένας αριθμός τετραγωνισμένων μηδενικών συνθέτουν την ύλη αυτού του έργου.
Αυτή τη φορά τα έγγραφα, ανασυντεθειμένα στα εννέα πλακίδια χειροποίητου χαρτιού, αρχικά περιείχαν αριθμούς – κυριολεκτικά δεκάδες χιλιάδες από αυτούς. Αυτά τα αρχεία χαρτιού ήταν το αποτέλεσμα σχεδόν δεκαπέντε ετών κοπιαστικής τήρησης βιβλίων, μέρος της οποίας είχα κάνει εγώ ο ίδιος.
Φανταζόμενος τη συνταξιοδότησή μου στα 65 από μια μακρά και ικανοποιητική καριέρα στη διδασκαλία της τέχνης, σκέφτηκα ότι η λειτουργία ενός καταστήματος μουσικών οργάνων θα ήταν ένα ευχάριστο χόμπι, τέτοια ήταν η αδυναμία μου στα μουσικά όργανα. Δεν περίμενα ότι, σε ηλικία τριάντα ενός, θα έκανα ακριβώς αυτό, παίζοντας αυτό που πίστευα ότι ήταν το 'τελευταίο μου χαρτί' στην προσπάθεια να βγάλω τα προς το ζην. Η ιδέα ήταν να βγάλω αρκετά χρήματα και ανεξαρτησία για να συνταξιοδοτηθώ τελικά από το 'εμπόριο' και να επιστρέψω στον κόσμο της τέχνης. Την άνοιξη του 1993, αυτό όντως συνέβη – το 'τελευταίο' μου ρίξιμο των ζαριών κράτησε όχι ακριβώς δεκαπέντε χρόνια.
Πολύ ελπίδα, πολύ ενθουσιασμό και πολύ φροντίδα είχαν επενδυθεί στη δημιουργία αυτού του μουσικού καταστήματος και όταν ήρθε το τέλος, δεν υπήρχε πραγματικά κάτι πολύ σπουδαίο να δείξω για τις προσπάθειές μου. Αυτά τα δεκαπέντε χρόνια ήταν διασκεδαστικά αλλά δεν είχε μείνει πολλά από την επιχείρηση στο 30 College Green, Bristol. Όπως με την αλληλογραφία που προέκυψε από το διαζύγιό μου, τα χρόνια στο λιανικό εμπόριο είχαν παραγάγει μια πληθώρα εγγράφων, κανένα από τα οποία δεν είχε πλέον αξία αφού η επιχείρηση έκλεισε επίσημα.
Υπονοημένα σε όλα αυτά τα ανεπιθύμητα χαρτιά υπήρχαν χρόνια συναισθημάτων, καταγράφοντας τις επιτυχίες και τις αποτυχίες μιας μετριοπαθούς επιχείρησης. Ολόκληρη η προσπάθεια είχε θεωρηθεί ως το 'μεγάλο', τα αρχεία της όφειλαν να έχουν κάποιο μέλλον. Με την πώληση αυτού του μουσικού καταστήματος, έφυγα από το Bristol αφού είχα ζήσει εκεί είκοσι πέντε χρόνια· βρέθηκα, και πάλι, σε ένα περιβάλλον τέχνης στα East Midlands. Στο Loughborough College of Art είχα την ευκαιρία να χρησιμοποιήσω ένα μηχάνημα πολτοποίησης χαρτιού, και είχα κουτιά και κουτιά με ακατέργαστο υλικό. Υπήρχαν πολλοί αριθμοί για μείωση!
Το αρχικό έργο δημιουργήθηκε το 1995, χρησιμοποιώντας ορισμένα φυσικά υπολείμματα από το 30 College Green και εκτέθηκε όπως οφείλεται. Το έργο μπορεί να σήμαινε πολλά για τον καλλιτέχνη αλλά, αναμφίβολα, άφησε πολλούς θεατές αδιάφορους. Δέκα χρόνια αργότερα, σκέφτηκα ότι λίγο έγχρωμο φως θα ζωηρέψει την ενδοσκόπηση αυτών των συμπιεσμένων αναμνήσεων. Το 2005, με την προσθήκη σωλήνων νέον, η αυστηρότητα του αρχικού αντικειμένου έγινε κάτι πιο ζωηρό, αλλά ακόμα όχι εντελώς.
Το 2009 πρόσθεσα βαμμένα φασματικά χρώματα στα εννέα πλακίδια χειροποίητου χαρτιού, παράγοντας την τελική εκδοχή – Eh voilà.
