Τι αμηχανία — η εικόνα ενός πολύ λεπτού, καθαρού, συμμετρικού ανθρώπινου κόλπου. Καθ’ οιονδήποτε τρόπο δεν έχω σχέση με το ιατρικό επάγγελμα· αυτό το έργο προέκυψε περιστασιακά.
Για κάποιο διάστημα, σε μια σειρά από έργα μου, πειραματιζόμουν με σωλήνες νέον ως πηγή φωτός τοποθετημένη ανάμεσα σε ημιδιάφανες και ανακλαστικές επιφάνειες. Μια περαιτέρω εξέλιξη ήταν να τοποθετηθεί μια αναγνωρίσιμη εικόνα πίσω από την πιο απομακρυσμένη ημιδιάφανη επιφάνεια, η οποία τότε γινόταν ορατή μόνο από το φως που ανακλούνταν ανάμεσα σε δύο παράλληλες ημι‑ανακλαστικές επιφάνειες μπροστά της, αντί από εξωτερικό φωτισμό. Αντί να υπάρχει μια μεγάλη οπή μέσα από την οποία η πηγή φωτός θα ήταν ορατή και επομένως σχετική με το έργο, η πηγή φωτός κρυβόταν πίσω από ένα μπροστινό αδιαφανές πάνελ στο οποίο είχε κοπεί μια λεπτή σχισμή, μέσα από την οποία οι θεατές μπορούσαν να δουν ένα θέμα πέρα από την πηγή φωτός.
Προσπαθώντας να κόψω μια συμμετρική και ελαφρώς διακοσμητική σχισμή σε αυτό το πάνελ, οι προσπάθειές μου άθελά τους άρχισαν να παίρνουν σχήμα που παρέπεμπε σε ανθρώπινο κόλπο. Λοιπόν, τι λέει αυτό για τον καλλιτέχνη; Ξεπερνώντας τη φυσική μου επιφύλαξη, θεώρησα απαραίτητο να κάνω λίγη έρευνα στο συγκεκριμένο θέμα, κάτι που πρόσθεσε ενδιαφέρον σε αυτό που αλλιώς θα ήταν ένας τυπικός πίνακας με σκληρές ακμές και μία τρύπα. Συνδυάζοντας αυτά τα δύο στοιχεία, ο τίτλος έγινε προφανής και, καθώς κατασκευάστηκε στη Γαλλία, φέρει επίσης τον τίτλο «La Breche».
Το πραγματικά ενδιαφέρον σε αυτό το έργο είναι πώς το κεντρικό θέμα μοιάζει να αιωρείται στον ασαφώς ορισμένο χώρο του· μια εικόνα Yoni που εμφανίζεται, εξαφανίζεται και επανεμφανίζεται καθώς ο θεατής αλλάζει το σημείο από το οποίο βλέπει.
Από την ολοκλήρωσή του, αυτό το έργο έχει δει αρκετός κόσμος και, προς έκπληξη του καλλιτέχνη, φαίνεται να ενδιαφέρει κυρίως ενήλικες γυναίκες. Το πιο αυτοσυνείδητο άτομο στο δωμάτιο/την γκαλερί φαίνεται πάντα να είμαι εγώ.
