Και τελικά έρχεται η πλημμύρα, 223

Γεννήθηκα το 1971 στο Τορίνο της Ιταλίας, όπου ζω και εργάζομαι ως καλλιτέχνης. Από τότε που θυμάμαι έχω πάντα ζωγραφίσει. Οι προτιμώμενες μου τεχνικές είναι οι κλασικές ελαιογραφίες σε καμβά και τα σχέδια με μολύβι.

Είμαι σαν ένα μικρό ποντικάκι στο κουτί του. Ένα ποντικάκι, ασφαλές στο καταφύγιο του, που περνάει τον καιρό του τρώγοντας τις τροφές που έχει αποθηκεύσει για τον χειμώνα. Αλλά η δική μου τροφή είναι τα σχέδια. Δουλεύω μέσα στο σπίτι μου. Το εργαστήριό μου είναι ένα δωμάτιο του σπιτιού όπου ζω. Σε αυτόν τον σχετικά μικρό χώρο έχω συγκεντρώσει όλα τα υλικά και τον εξοπλισμό που χρειάζομαι για να σχεδιάζω και να ζωγραφίζω, αλλά, με κάποιον τρόπο, και τις προτροπές που εμπνέουν τη δουλειά μου. Εδώ βρίσκονται τα γραφεία και οι σχεδιαστικές επιφάνειες, τα πινέλα και τα χρώματα, αλλά και, στους τοίχους ή στις ντουλάπες, πίνακες και σχέδια (πιστεύω ότι κάθε τελειωμένο έργο είναι πάντα, με κάποιο τρόπο, έμπνευση για το επόμενο). Μεγάλες πηγές ιδεών είναι τα βιβλία και η μουσική, και φυσικά ο υπολογιστής. Τα προγράμματα γραφικών και τα προγράμματα εικονικής μοντελοποίησης έχουν γίνει, με τα χρόνια, πολύτιμη στήριξη. Παρ’ όλα αυτά, η πλουσιότερη κοιτάδα είναι το διαδίκτυο: ένα απόθεμα εικόνων και ιδεών απ’ όπου αντλώ και μέσα στο οποίο συχνά χάνομαι (πέρα από τις φωτογραφίες των ταξιδιών μου, όλες αποθηκευμένες στον υπολογιστή). Είναι ένας μικρός μικρόκοσμος κλεισμένος στον εαυτό του, κάπως απρόσβλητος από τον έξω κόσμο (παρά το μεγάλο παράθυρο με όμορφη θέα στο Τορίνο, σχεδόν πάντα δουλεύω με τις κουρτίνες κλειστές). Είναι σαν ο πραγματικός κόσμος να επιτρέπεται να εισέλθει εδώ μόνο αφού φιλτραριστεί και χωνευτεί, αφού έχει ήδη μετατραπεί σε εμπειρία. Ακριβώς όπως ένα ποντίκι που ήσυχα τρώει τα αποθέματά του στη φωλιά του, περιμένοντας το τέλος του χειμώνα.