Καλλιτέχνης
Σχετικά με KLH
Η ανάγκη να δημιουργώ υπήρχε πάντα, από τότε που ήμουν μικρό κορίτσι. Είναι πρωταρχική, όχι ακαδημαϊκή, γι’ αυτό και, στην πλειονότητα των περιπτώσεων, διάλεξα να αποφύγω τον ακαδημαϊκό δρόμο πέρα από λίγα μαθήματα. Πάντα μου φαινόταν ότι η καλύτερη τάξη ήταν το στούντιο: να δουλεύεις και να ακολουθείς τη διαίσθησή σου, και μετά να έρχονται τα λόγια. Μερικές φορές έρχονται, μερικές φορές όχι. Συχνότερα όχι, αφού έχω υποστεί τέσσερις διάσεισους και από το 2004 πάσχω από μόνιμη αναπηρία λόγω εγκεφαλικής βλάβης.
Με αυτά τα δεδομένα, με ελκύουν πρώτα το χρώμα, ύστερα τα σχήματα και μετά η κίνηση — κυρίως, αλλά όχι πάντα. Πιστεύω ότι είναι σημαντικό να δίνεις στο χρώμα χώρο να αναπνεύσει για να γίνει κατανοητό, να φαίνεται πραγματικά και να μην στριμωχτεί. Μου αρέσει να του δίνω χώρο να χορέψει, να κινηθεί, να αφήνει τον θεατή να φανταστεί πώς θα μπορούσε να έμοιαζε ο πίνακας δευτερόλεπτα πριν ολοκληρωθεί και, αν ήταν ζωντανός, πώς θα έμοιαζε στιγμές αργότερα.
