Κάτω από το τραπέζι, 2026

Διασχίζουμε περιόδους χωρίς να το καταλαβαίνουμε και μόνο αργότερα χωρίζουμε νοητά αυτό το κομμάτι χρόνου, αποσπώντας το και λέγοντας: «Α! Ακόμα μπορώ να νιώσω τη γεύση στο στόμα.» Αυτή η γεύση είναι η ματαιότητα της προσπάθειας, σαν να αντιμετωπίζεις μια ανάβαση κατηγορίας 3 ενώ, σε κάθε πάτημα του πεταλιού, απωθείς το αίσθημα του «γιατί να το κάνω». Έτσι, όπως και σε αυτή τη ζωγραφιά, ζιγκ-ζάγκαρα συνεχώς και το αυτοκίνητο σκούπα με ακολουθούσε σε κάθε πινελιά. Ωστόσο, είχα την παρηγοριά, μετά από όλη αυτή την προσπάθεια, να καταλήξω σε κάτι που κρατιέται ενωμένο και, αν έχετε μάτι για τη λεπτομέρεια, σε καπνό πίπας που μεταμορφώνεται σε στραβωμένο ξύλο.