«Τον Νοέμβριο του 1929, χιλιάδες γυναίκες Igbo συγκεντρώθηκαν στα κέντρα της Native Administration στο Calabar και στο Owerri καθώς και σε μικρότερες πόλεις για να διαμαρτυρηθούν τόσο κατά των warrant chiefs όσο και κατά των φόρων που επιβάλλονταν στις γυναίκες της αγοράς. Χρησιμοποιώντας την παραδοσιακή πρακική της καταξίωσης των ανδρών με όλη νύχτα τραγούδι και χορό για να τους γελοιοποιήσουν (συχνά ονομαζόμενη «sitting on a man»), οι γυναίκες τραγουδούσαν και χόρευαν και σε ορισμένα μέρη ανάγκασαν τους warrant chiefs να παραιτηθούν από τις θέσεις τους. Οι γυναίκες επίσης επιτέθηκαν σε καταστήματα ευρωπαϊκής ιδιοκτησίας και στην Barclays Bank και έσπασαν φυλακές απελευθερώνοντας κρατούμενους. Επιτέθηκαν επίσης σε Native Courts που λειτουργούσαν αξιωματούχοι της αποικιακής διοίκησης, καίγοντας πολλά απ’ αυτά ως τα θεμέλια. Η αποικιακή αστυνομία και στρατιωτικές δυνάμεις κλήθηκαν να επέμβουν. Άνοιξαν πυρ στα πλήθη που είχαν συγκεντρωθεί στο Calabar και στο Owerri, σκοτώνοντας περισσότερες από 50 γυναίκες και τραυματίζοντας πάνω από 50 άλλες. Κατά τη διάρκεια του δίμηνου «πολέμου», τουλάχιστον 25.000 γυναίκες Igbo συμμετείχαν στις διαμαρτυρίες ενάντια σε Βρετανούς αξιωματούχους.
Ο Γυναικείος Πόλεμος του Aba ώθησε τις αποικιακές αρχές να εγκαταλείψουν τα σχέδιά τους να επιβάλουν φόρο στις γυναίκες της αγοράς και να περιορίσουν την εξουσία των warrant chiefs. Η εξέγερση των γυναικών θεωρείται η πρώτη μεγάλη πρόκληση προς τη βρετανική εξουσία στη Νιγηρία και τη Δυτική Αφρική κατά την αποικιακή περίοδο.»
Η προγιαγιά μου, Regina (απεικονίζεται από την ξαδέρφη μου, Jennifer), ήταν μία από τις χιλιάδες μαχήτριες στον δίμηνο Γυναικείο Πόλεμο.
