Με ρίζες στο σχέδιο, αυτή η σειρά αφηρημένων έργων εξερευνά τη στερεότητα, την υφή και τη φόρμα, δημιουργημένη με περιορισμένη παλέτα που επιτρέπει εστίαση και κατεύθυνση. Οι πίνακες απεικονίζουν μορφές που με πρώτη ματιά φαίνονται αρκετά συμπαγείς — μερικές ακόμη σαν τοίχοι μαύρης μπογιάς — αλλά σε πιο προσεκτική παρατήρηση αποκαλύπτουν την εύθραυστη φύση τους και την επερχόμενη κατάρρευση.
Οι πίνακες έχουν έντονη υλικότητα, τόσο στην τεχνική όσο και στην παρουσία τους, αλλά τελικά επιδιώκουν να επικοινωνήσουν σε συναισθηματικό επίπεδο. Σχηματισμένοι κατά κύριο λόγο ενστικτωδώς, στα έργα αυτά προβάλλονται τα θεμελιώδη στοιχεία της ζωτικότητας, της ώθησης και του συναισθήματος — αυτά που αποτυπώνουν το να είσαι ζωντανός.
Οι τίτλοι αυτών των πινάκων χρησιμοποιούνται συχνά περισσότερο για να αποδώσουν τη γενική αίσθηση του έργου παρά ως άμεση αναφορά. Ωστόσο, αυτό το έργο εμπνεύστηκε από το τραγούδι «Strangelight» του πανκ συγκροτήματος Fugazi, με στόχο να ανταποκριθεί στην ατμοσφαιρική διάθεση και στο αίσθημα ανησυχίας.
