Ο Θάνατος και ο Σιδεράς, 2024

Ο πίνακας αυτός είναι εμπνευσμένος από μια αλληγορική ιστορία. Ο Θάνατος με το δρεπάνι ήρθε στον σιδερά και του ζήτησε να ακονίσει το δρεπάνι του. Ο σιδεράς είπε: «Δεν μπορώ να πιστέψω ότι κρατώ στα χέρια μου ένα όπλο που έχει θερίσει τόσους ανθρώπους.» Ο Θάνατος απάντησε: «Δεν σκότωσα κανέναν, ούτε έναν! Εσείς σκοτώνετε ο ένας τον άλλον και με κατηγορείτε.» «Ήμουν κάποτε όμορφη κοπέλα. Συναντούσα τις ψυχές των ανθρώπων και τις συνόδευα στον τόπο της ανάπαυσής τους. Και σήμερα φοράω μαύρα ρούχα για να μη φαίνεται πάνω μου το αίμα. Φοράω κουκούλα για να μη φαίνονται τα δάκρυα που έχω χύσει, γιατί δεν μπορώ να σταματήσω αυτόν τον τρόμο του μίσους σας: αυτούς τους πολέμους και αυτό το αίμα. Και σήμερα είμαι γριά. Εσείς με κάνατε έτσι», είπε ο Θάνατος. Πήρε το δρεπάνι, γύρισε και έφυγε. Και τότε ο σιδεράς τη ρώτησε ψιθυριστά: «Γιατί χρειάζεσαι δρεπάνι;» Και εκείνη είπε: «Ο δρόμος προς τον Παράδεισο έχει καιρό που έχει καλυφθεί από χόρτα.»