Στον πυρήνα αυτού του Ροντέο του Μεταξιού βρίσκουμε έναν ιαβανέζο αυλικό. Στεκόμενος επιβλητικός σε ένα επίσημο πορτρέτο που συνθέτει μνήμες από την περίοδο του στους Δρόμους του Μεταξιού. Κολλάζ συναρμολογημένο από τα αρχεία λευκασμένων βιβλιοθηκών περιεχομένου που έκαναν την περιπέτειά του δύσκολη στην φαντασία…
Ας πούμε ότι στάλθηκε για να διαπραγματευτεί, να συναλλάσσεται και να δεηθεί αν χρειαζόταν. Ψάχνοντας καλύτερες ανταλλαγές για τα εμπορεύματα του λαού του, που δεν μπορούν να τους στηρίξουν στη διπλή ολλανδική οικονομία τους. Αλλά το Ροντέο του Μεταξιού δεν αφορά μόνο αυτούς. Πρέπει, φυσικά, να βρει χρόνο για την πίστη — προγραμματίζοντας εκ των προτέρων τις εξορμήσεις του στη Μέκκα, στο Αλ-Άκσα, στο Τέμενος του Μπλε και στην Αλάμπρα — θαύματα του ισλαμικού κόσμου που στολίζουν την πορεία του προς εκείνους τους ευρωπαίους σταυροφόρους που θα καθορίσουν τη μοίρα του.
Η ελαιογραφία σε χαρτί του 19ου αιώνα αυτού του ιαβανέζου αυλικού είναι σχεδόν 2 μέτρα ύψος. Όμως δεν είναι πορτρέτο. Αυτός ο ιαβανέζικος «τύπος» απεικονίστηκε από έναν ανώνυμο καλλιτέχνη, ο οποίος δεν θεωρείται δυτικός. Αυτό εξηγεί γιατί, παρότι είναι αρχετυπικός, η ανθρωπιά του προβάλει με ένταση. Αποδόθηκε από έναν καλλιτέχνη που τον είδε ως κάτι περισσότερο από ένα θέμα, και αυτό με βοήθησε να ανασυστήσω μια πλούσια φαντασιακή ζωή για αυτόν τον ιαβανέζικο Κικέρων σε ένα μεγαλοπρεπές Ροντέο του Μεταξιού, εμφανιζόμενο κομψός στον νεο-παγκοσμιοποιημένο κόσμο της Βιομηχανικής Εποχής.
Η ιδέα για το έργο ξυπνάει από το γεγονός ότι οι Ιαβανέζοι υπήρξαν υπό ξένη επιρροή καθ’ όλη την ιστορία τους — από τα ινδοποιημένα βασίλεια του παρελθόντος, τα ισλαμικά σουλτανάτα και την ολλανδική αποικιοκρατία. Πολλοί ιαβανέζοι αυλικοί θα είχαν σταλεί ανά τους αιώνες μακριά για να εξασφαλίσουν υποστήριξη από ξένες χώρες. Εδώ φορούν ιαβανέζικη επίσημη ενδυμασία σε συνδυασμό με ένα λιτό στρατιωτικό σακάκι. Συνδυάζοντας το καπέλο ενός ναυάρχου με το κομψό φινίρισμα ενός δεμένου udeng. Μετατρέποντας τη μόδα σε παράδοξο — αντανακλώντας τη δυναμική ώθησης και έλξης ανάμεσα σε αποικιοκρατούμενους και αποικιοκράτες — έναν χορό συν-εξάρτησης με χαρακτηριστικά Συνδρόμου της Στοκχόλμης, ραμμένο στην κομψότητα του ενδύματος.
Και είναι εκπληκτικό, λοιπόν, που βρίσκουμε το πρόσωπό του μπερδεμένο; Εγκλωβισμένο ανάμεσα σε γκριμάτσα και απορία μπροστά στο σοκ και το δέος της πολιτισμικής σύγκρουσης. Στο δρόμο και σε επανάληψη σε αυτό το τόσο μεγαλειώδες Ροντέο του Μεταξιού.
