Ήξερα ότι ήθελα να εκφράσω τα συναισθήματά μου για αυτή την ακούσια κατάρα που ονομάζεται «δημιουργικότητα». Το λέω αυτό γιατί αναρωτιέμαι αν η ζωή δεν θα ήταν πιο εύκολη αν είχα σπουδάσει για να γίνω χρηματιστής ή κάτι παρόμοιο, αντί να απολαύσω μια ζωή εμπλουτισμένη και ικανοποιητική μέσω της εκπαίδευσης στις Καλές Τέχνες.
Καταραμένη δημιουργικότητα! Εκτός αν μπορείς να πουλήσεις το αποτέλεσμα της δουλειάς σου, παρεμποδίζει το να βγάλεις τα προς το ζην. Όσο γενναιόδωρο ή φτωχό κι αν είναι το καλλιτεχνικό ταλέντο κανενός, υπάρχει κάτι εμμονικό και αναπόφευκτο στο κάλεσμα να ασχοληθείς με τις τέχνες και στις προσπάθειες να εκφράσεις πρωτότυπη σκέψη.
Όταν ξανάρχισα μια ζωή συνδεδεμένη με τις εικαστικές τέχνες το 1993, ανέφερα ότι είχα εντοπίσει πέντε προϋποθέσεις για να είναι κανείς ενεργός καλλιτέχνης. Είναι, χωρίς συγκεκριμένη σειρά, (i) η επιθυμία να το κάνει, (ii) ο χρόνος για να το κάνει, (iii) ένας χώρος για να το κάνει (όπου κι αν είναι), (iv) κάποια υλικά με τα οποία θα εργαστεί (όποια κι αν είναι) και, (v) το πιο σημαντικό, Κάτι να πει! Η συνειδητοποίηση αυτής της τελευταίας προϋπόθεσης ήταν για μένα σαν βόμβα· χρειάστηκε πολλή κατανόηση!
Ωστόσο, κατά τα επόμενα 21 χρόνια, θεωρώ ότι βρήκα κάτι.
Τα χρόνια 2014–2016 αποδείχτηκαν περίοδος ξεκούρασης στη δημιουργική μου ζωή, αλλά το 2017 επέλεξα να ξεκινήσω ένα έργο που περιείχε αναφορές σε ορισμένα από τα προηγούμενα στοιχεία της καλλιτεχνικής μου πρακτικής. Όταν νόμισα ότι το είχα ολοκληρώσει, το τίτλεσα «Πέντε Πυλώνες της Δημιουργικότητας».
Άρχισα να συμβιώνω με αυτό που μόλις είχα δημιουργήσει, αλλά μετά από λίγο πρέπει να ομολογήσω ότι ένιωσα κάπως μπερδεμένος και απογοητευμένος από το αποτέλεσμα: μια τρελή σύνθεση ασύνδετων στοιχείων, ένα οπτικό ποτπουρί. Ήταν πραγματικά έκφραση αυτού που είχα στο μυαλό μου εξαρχής; Το μόνο που ξέρω είναι ότι, ξεκινώντας από κάποια υπερχείλιση σπρέι σε ένα παλιό σεντόνι, άρχισα να δουλεύω χρησιμοποιώντας κολλάζ, διάφορα άλλα χρώματα, ανακυκλωμένο ξύλο και τις καλύτερες προθέσεις. Παρ’ όλα αυτά, το ένιωθα ακατάστατο.
Ωστόσο, κάτι υπήρχε εκεί και αποφάσισα να συνεχίσω να το δουλεύω. Το πλαίσιο με ακανόνιστο σχήμα ήταν πολύ περιοριστικό, οι έντονες χρωματικές τιμές πολύ ανομοιογενείς, η λίστα με λατινικές και αγγλικές λέξεις ήταν αεροστεγώς σφραγισμένη, η ρευστότητά της δεν είχε δική της ικανότητα να εκφραστεί — και το κεντρικό, στοιχείο που έμοιαζε με αιδοίο ήταν απλώς πολύ χυδαίο· συνολικά, δεν ήταν ένα καλά εκτελεσμένο έργο. Αποσυναρμολόγησα τη σύνθεση και ξεκίνησα — αλλάζοντας ή τροποποιώντας κάθε στοιχείο, δημιουργώντας μια πιο ενοποιημένη χρωματική παλέτα και τοποθετώντας το εντός μιας εξωτερικής επιφάνειας από τεντωμένο καμβά. Είχα διανύσει μεγάλη απόσταση από το αρχικό σημείο για να ανακαλύψω ένα πλαίσιο, αναγνωρίζοντας πράγματα σε χρόνο και χώρο, στους οποίους δεν ανήκουμε.
Σε πιο καθημερινό επίπεδο, η εικόνα αυτή έχει ληφθεί με πλήρες εμπρόσθιο φωτισμό και χωρίς το γυάλινο πάνελ.
