Ένα υπνωτιστικό δάσος αναδύεται μέσα από τον φακό της ψηφιακής αφαίρεσης. Η σύνθεση συγχωνεύει οργανικές μορφές με συνθετικές υφές. Κατακόρυφες γραμμές δέντρων δημιουργούν ρυθμική ακολουθία στο κάδρο. Λαμπερά ξεσπάσματα πράσινου λάιμ και βαθύ ματζέντα διαταράσσουν την φυσική παλέτα. Αυτά τα χρώματα διαχέονται στη σκηνή σαν υγρό νέον. Κάθε απόχρωση φαίνεται σκόπιμη και ταυτόχρονα αυθόρμητη.
Το έργο συνδυάζει φωτογραφία με ακρυλικές παρεμβάσεις. Αυτή η υβριδική τεχνική προσθέτει απτικό βάθος στην επίπεδη εικόνα. Ένα γυαλιστερό φινίρισμα από πλεξιγκλάς ενισχύει τον κορεσμό. Μεταμορφώνει το δάσος σε ένα μυσταγωγικό καταφύγιο. Η ατμόσφαιρα προκαλεί δέος. Εναλλάσσεται ανάμεσα σε ένα ζωντανό όνειρο και σε μια παραμορφωμένη ανάμνηση.
Το δάσος λειτουργεί ως μεταφορά της ανθρώπινης πολυπλοκότητας. Αντανακλά την αναζήτηση της ομορφιάς μέσα σε ένα χαοτικό σύμπαν. Το φως διεισδύει μέσα από τον θόλο του φυλλώματος σε θραύσματα. Οι στρώσεις των υλικών δημιουργούν ένα ημιδιαφανές αποτέλεσμα. Αυτό το βάθος προσκαλεί τον θεατή να κοιτάξει πέρα από την επιφάνεια. Το έργο ισορροπεί σε λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο απτό και το φανταστικό. Αυτή η ένταση εδράζεται στις γήινες αποχρώσεις του εδάφους του δάσους.
