Μια υπνωτιστική δασική σκηνή αναδύεται μέσα από έναν φακό ψηφιακής αφαίρεσης. Η σύνθεση συνδυάζει οργανικές φόρμες με συνθετικές υφές. Οι κάθετες γραμμές των δέντρων δημιουργούν ρυθμικό τέμπο σε όλο το κάδρο. Ζωηρές εκρήξεις κιτρινοπράσινου λάιμ και βαθύ ματζέντα διαταράσσουν την φυσική παλέτα. Αυτά τα χρώματα διαρρέουν στο τοπίο σαν υγρό νέον. Κάθε απόχρωση μοιάζει σκόπιμη και ταυτόχρονα αυθόρμητη.
Ο καλλιτέχνης συγχωνεύει τη φωτογραφία με ακρυλικές παρεμβάσεις. Αυτή η υβριδική τεχνική προσθέτει απτική βαρύτητα στην επίπεδη εικόνα. Οι κορεσμένες αποχρώσεις μεταμορφώνουν το δάσος σε ένα μυστηριακό καταφύγιο. Η ατμόσφαιρα προκαλεί αίσθηση θαυμασμού· παλινδρομεί ανάμεσα σε ένα ζωηρό όνειρο και μια παραμορφωμένη ανάμνηση.
Το δάσος γίνεται μεταφορά για την ανθρώπινη πολυπλοκότητα. Αντανακλά την αναζήτηση της ομορφιάς μέσα σε ένα χαοτικό σύμπαν. Το φως διεισδύει μέσα από την κόμη σε θρυμματισμένα κομμάτια. Η εναλλαγή στρώσεων υλικών δημιουργεί ημιδιαφανές αποτέλεσμα. Αυτό το βάθος καλεί τον θεατή να δει πέρα από την επιφάνεια. Το έργο ισορροπεί με ευαισθησία ανάμεσα στο απτό και το φανταστικό. Αυτή η ένταση εδράζεται στις γήινες αποχρώσεις του δασικού εδάφους.