Με ρίζες στο σχέδιο, αυτή η συλλογή αφηρημένων έργων εξερευνά τη στιβαρότητα, την υφή και το σχήμα, δημιουργημένη με περιορισμένη παλέτα που επιτρέπει συγκέντρωση και κατεύθυνση. Πλασμένη στο πλαίσιο κοινωνικής και πολιτικής αστάθειας, και χρησιμοποιώντας αυτό ως αφετηρία, οι πίνακες απεικονίζουν μορφές που, με μια πρώτη ματιά, φαίνονται αρκετά συμπαγείς — κάποιες μάλιστα ως τοίχοι μαύρου χρώματος — αλλά σε προσεκτικότερη εξέταση αποκαλύπτουν την ευθραυστότητά τους και την επικείμενη κατάρρευση.
Οι πίνακες έχουν υλικότητα, τόσο στην τεχνική όσο και στην παρουσία τους, αλλά τελικά επιχειρούν να επικοινωνήσουν σε συναισθηματικό επίπεδο. Σχηματισμένοι σε μεγάλο βαθμό ενστικτωδώς, μεταφέρουν τα βασικά στοιχεία της ζωτικότητας, της ορμής και του συναισθήματος — ό,τι συνιστά το να είσαι ζωντανός — όπως αποτυπώνονται σε αυτά τα έργα.
Οι τίτλοι αυτών των έργων χρησιμοποιούνται συχνά περισσότερο για να αποδώσουν το γενικό αίσθημα του έργου παρά για να έχουν άμεση αναφορά.
