Με ρίζες στο σχέδιο, αυτή η σειρά αφηρημένων έργων εξερευνά τη στερεότητα, την υφή και τη μορφή, δημιουργημένη με περιορισμένη παλέτα που επιτρέπει συγκέντρωση και κατεύθυνση. Οι πίνακες απεικονίζουν μορφές που με την πρώτη ματιά μοιάζουν αρκετά συμπαγείς — κάποιες μοιάζουν ακόμη και με τοίχους μαύρου χρώματος — αλλά σε πιο προσεκτική εξέταση αποδίδουν αίσθηση ευθραυστότητας και επικείμενης κατάρρευσης.
Οι πίνακες έχουν έντονη υλικότητα, τόσο στην τεχνική όσο και στην παρουσία τους, αλλά τελικά επιδιώκουν να επικοινωνήσουν σε συναισθηματικό επίπεδο. Δημιουργημένοι σε μεγάλο βαθμό διαισθητικά, μεταφέρουν τα θεμελιώδη στοιχεία της ζωτικότητας, της ώθησης και του αισθήματος — τα χαρακτηριστικά που συνιστούν το να είσαι ζωντανός.
Οι τίτλοι αυτών των πινάκων χρησιμοποιούνται συχνά περισσότερο για να αποδώσουν τη γενική αίσθηση του έργου παρά για να παραπέμψουν σε κάτι συγκεκριμένο. Ο τίτλος αυτού του πίνακα, Φιέστα, παραπέμπει στο μυθιστόρημα του Έρνεστ Χέμινγουεϊ «Ο Ήλιος Ανατέλλει» (Fiesta), το οποίο περιγράφει το τρέξιμο των ταύρων και τις ταυρομαχίες στο Φεστιβάλ του San Fermín στην Παμπλόνα.
