Με ρίζες στο σχέδιο, αυτή η σειρά αφηρημένων έργων εξερευνά την αίσθηση της στερεότητας, την υφή και τη φόρμα, παραγόμενη με περιορισμένη παλέτα που επιτρέπει συγκέντρωση και κατεύθυνση. Τοποθετημένοι στο πλαίσιο κοινωνικής και πολιτικής αστάθειας, και παίρνοντας αυτό ως αφετηρία, οι πίνακες απεικονίζουν μορφές που με την πρώτη ματιά φαίνονται αρκετά στερεές — κάποιες ακόμη σαν τοίχοι μαύρης μπογιάς — αλλά με προσεκτικότερη παρατήρηση δίνουν την αίσθηση της ευθραυστότητας και της επικείμενης κατάρρευσης.
Οι πίνακες είναι σωματικοί, τόσο στην τεχνική όσο και στην παρουσία, αλλά τελικά επιχειρούν να επικοινωνήσουν σε συναισθηματικό επίπεδο. Σχηματισμένοι σε μεγάλο βαθμό ενστικτωδώς, είναι τα θεμελιώδη στοιχεία της ζωτικότητας, της ώθησης και του συναισθήματος — αυτά που συνιστούν το να είσαι ζωντανός — που μεταφέρονται σε αυτές τις εικόνες.
Στα τοσκανικά ιταλικά, το Zita σημαίνει «μικρό κορίτσι» και ήταν το όνομα μιας αγίας του 13ου αιώνα, προστάτιδας των υπηρέτων.
