Η Aphromighty, η 50ft Wiccan μου, παλλεται από τη ζωτική, ζωντανή ενέργεια της Aphrodite, της αινιγματικής θεάς του έρωτα και του πάθους. Αναδύεται ως λαμπρός Τιτάνας, συγχωνεύοντας τη κολοσσιαία δύναμη της ολυμπιακής θεότητας με την παρεξηγημένη ισχύ της Wiccan μαγείας. Η επιβλητική της μορφή παραπέμπει στο τέρας της γυναικείας υπόστασης στην ταινία «Η επίθεση της γυναίκας ύψους 50 ποδιών», υπαινισσόμενη τη δυαδικότητα της γυναικείας δύναμης και τους κοινωνικούς φόβους.
Η Aphrodite, σαν καμβάς απελευθερωμένης γυναικότητας, φέρει το βάρος της επιθυμίας και της αγάπης, τόσο της αγνής όσο και της αντιφατικής. Προκαλεί τα δυαδικά όρια, υπερβαίνοντας το σύνδρομο Παναγίας/πόρνης και τη διχοτομία νοσοκόμας/μάγισσας. Η καθολικότητά της είναι κεντρική: εμπνέει τόσο ετεροφυλική όσο και ομοφυλική επιθυμία, λειτουργώντας ως κόμβος όλου του ερωτικού δυναμικού. Μιλά στις πλούσιες, περίπλοκες στρώσεις της θηλυκότητας και της επιθυμίας.
—
Σημείωμα της σειράς
Σε αυτή τη σειρά, τα στερεότυπα με τα οποία οι γυναίκες έχουν στιγματιστεί διαχρονικά μετατρέπονται τώρα στην πιο μεγάλη τους δύναμη. Αντλώντας έμπνευση από τις εικονογραφήσεις μόδας του Gazette du Bon Ton της δεκαετίας του 1920, εισάγω αρχαϊκά τροπικά μάγισσας στις αινιγματικές αφηγήσεις έξι ελληνικών θεαινών και νυμφών: Thea, Cassandra, Echo, Rhea, Circe και Aphrodite.
Διαπλέκοντας απλουστευτικά μοτίβα με την πρώτη γενιά των «απελευθερωμένων» γυναικών από το Gazette du Bon Ton, παίζω με τα θεμέλια της ελευθερίας και της υποταγής. Το Gazette, διαθέσιμο μόνο στους εύπορους, αντιπροσώπευε μια μορφή απελευθέρωσης που ήταν γοητευτικά απρόσιτη για τις περισσότερες γυναίκες. Ακόμα και οι γυναίκες που μπορούσαν να αγοράσουν το περιοδικό στιγματίζονταν αν τολμούσαν να εκφραστούν τολμηρά, χτυπώντας ένα γυάλινο ταβάνι κρίσης ή ακόμα και χλευασμού αν ξεπερνούσαν τα όρια της «κομψής» συμπεριφοράς. Είναι ειρωνικό να βλέπει κανείς πόσο αδιάλλακτες έχουν αποδειχθεί αυτές οι επιταγές της «ευπρέπειας» με τα χρόνια· έχουν προσαρμοστεί ξανά και ξανά από άντρες και γυναίκες που περισσότερο από οτιδήποτε άλλο φοβούνται την ανεξαρτησία.
Το επίκαιρο παιχνίδι ανάμεσα στη μαγεία, τη δαιμονική κατοχή και τη γυναικεία σεξουαλικότητα σε αυτή τη σειρά είναι πρόσκληση να διεκδικήσουμε ξανά όλα τα σεξιστικά στερεότυπα — διότι εξακολουθούν να παραμένουν, ενσωματωμένα σε πολιτισμικά αντικείμενα και υφασμένα στον κοινωνικό έλεγχο. Γι’ αυτό το σημείο εκκίνησης της σειράς ήταν η υπέρβαση: κάθε θεά και νύμφη υπερβαίνει τα όρια ανάμεσα στον ήρωα και τον κακό, γιατί οι θεότητες δεν μπορούν να περιοριστούν. Τα ανυποχώρητα πρόσωπα και τα επιτηδευμένα παραμορφωμένα σώματα των εικονογραφήσεων μόδας συνεχίζουν να προκαλούν την ίδια ένταση ανάμεσα στην αναζήτηση αυτοδιάθεσης και στην υποταγή στον έλεγχο των κοινωνικών προτύπων, καθώς και τη παράδοξη φύση της νεοαποκτηθείσας απελευθέρωσής τους ως εικονογραφήσεις μόδας: ραμμένες στην τελειότητα αλλά εξακολουθούν φορτωμένες με την προσδοκία της συμμόρφωσης — ακόμα και της υψηλής ραπτικής. Και έτσι οι ιστορίες τους εμπλέκονται στον κυκλικό χαρακτήρα της καταπίεσης που οι γυναίκες έχουν υποστεί κάτω από όλα αυτά τα κουρασμένα στερεότυπα μάγισσας, παρθένου, μητέρας, πόρνης…
