Το «Επίτιμος Καλεσμένος» είναι ένα τρελό μείγμα θεών, πεποιθήσεων και πολιτισμών, σαν πνευματικός μπλέντερ στο μέγιστο. Είναι ένας φόρος τιμής στον τρόπο με τον οποίο θεοί και θρησκείες αναμειγνύονται και συνδυάζονται μέσα στην ιστορία, σχηματίζοντας ένα πολύχρωμο πάπλωμα πίστης τόσο ποικιλόμορφο όσο οποιαδήποτε ομάδα. Όλα αυτά τοποθετούνται μπροστά στο φόντο ενός μπαλινέζικου ναού με καμπότζικη νύξη. Διαπερνάται από την επισημότητα των Ταϊλανδών μοναχών που προσεύχονται στην κορυφή της σκάλας. Σχηματίζει ένα διόραμα που δείχνει πώς η λαογραφία, ο Ινδουισμός και ο Βουδισμός συγχωνεύτηκαν στη Νοτιοανατολική Ασία, οδηγώντας στη γέννηση πολλών τοπικών μορφών πίστης — όπως οι Ινδουιστές της Μπαλί, η ξεχωριστή μορφή λατρείας των οποίων ενσωματώνει τοπικό ανιμισμό, λατρεία των προγόνων ή Pitru Paksha, και σεβασμό προς βουδιστικούς αγίους ή Bodhisattva. Ή ο Βουδισμός στην Ταϊλάνδη, που ενσωματώθηκε με τη λαϊκή θρησκεία (Bon) και με κινεζικές θρησκευτικές πρακτικές λόγω του μεγάλου κινεζικού πληθυσμού στην Ταϊλάνδη.
Ο Επίτιμος Καλεσμένος φοράει στέμμα αλλά φέρει το βάρος όλης αυτής της ανακατεμένης πίστης. Ένας οικουμενικός θεός-πουλί, ακριβώς στο κέντρο των θρησκευτικών πολιτικών παιχνιδιών που τον τοποθέτησαν στη θέση του. Ντυμένος με ένα κινέζικο στέμμα από κέλυφος χελώνας, κέρατα ελαφιού και λαμπερά τοτέμ. Μαγεύει όποιον σταθεί αρκετά ώστε να ακούσει πώς τα κάνουν όλα λάθος. Ένα σύμβολο που πηδά και κραυγάζει για το πώς «τυλίγουμε» τη μια θρησκεία μέσα στην άλλη, και την άλλη, μέχρι να ισοπεδωθούν από το βάρος της ιστορίας και οι ιδιορρυθμίες τους να γίνουν μέρος του τοπίου. Αυτό συμβαίνει όπου κι αν πας, όσο κι αν κοιτάξεις πίσω στον χρόνο — όπως οι Ρωμαίοι που αντιγράψαν τους θεούς από τους Έλληνες ή υιοθετούσαν θεότητες από τους τόπους που κατέκτησαν, για να ταιριάξει καλύτερα το ρωμαϊκό πάνθεον.
Το «Επίτιμος Καλεσμένος» παρουσιάζει τη γοητευτική μαγεία της πίστης που παράγεται μαζικά για να ενδυναμώσει λίγους. Σερβίρεται εδώ με χαμόγελο — ολόκληρη παράσταση — καλώντας σε να σκεφτείς πώς η πίστη μπορεί να λειτουργεί σαν ναρκωτικό: κάτι που μας ενώνει αλλά ταυτόχρονα μας παγιδεύει σε έναν ατελείωτο κύκλο «ψωμί και θεάματα».
