Η Ρέα, κόρη της Γαίας και του Ουρανού, ήταν Τιτάνισσα της ελληνικής μυθολογίας και μητέρα των Ολυμπίων. Με την πονηριά της βοήθησε τα ολύμπια τέκνα της να ανατρέψουν τον Κρόνο και να εγκαθιδρύσουν μια νέα κοσμική τάξη. Αυτό το έργο αντικατοπτρίζει την κοσμική της ισχύ και την ατσάλινη αποφασιστικότητα των γυναικών μέσα στην ιστορία — που ξεπερνούν την καταπίεση που υπέστησαν για να φέρουν στη ζωή νέες παγκόσμιες τάξεις. Η κάθε μία πιο δίκαιη και πιο ισομερής από την προηγούμενη.
Η Ρέα, λοιπόν, είναι απελευθερώτρια, δημιουργός κόσμων. Ενσωματώνει μια ακατάβλητη επιθυμία να αναδιαμορφώσει τον κόσμο, όπως οι ατρόμητες γυναίκες που αγωνίστηκαν για το δικαίωμα ψήφου και για την αυτονομία του σώματος. Ωστόσο, όπως οι μάγισσες της παράδοσης, χρησιμοποιεί τη δύναμή της με ίσες μερίδες χάρης και προκλητικότητας. Και τη βρίσκουμε εδώ, λουσμένη στη δική της δόξα — αμφισβητώντας τη φύση του ηρωισμού.
—
Δήλωση της σειράς
Στη συγκεκριμένη σειρά, τα στερεότυπα με τα οποία έχουν στιγματιστεί οι γυναίκες διαχρονικά γίνονται τώρα η μεγαλύτερη δύναμή τους. Εμπνεόμενη από τις εικονογραφήσεις μόδας της δεκαετίας του 1920 για την Gazette du Bon Ton, ενσωματώνω αρχαία τροπς της μάγισσας στις αινιγματικές αφηγήσεις έξι ελληνικών θεαϊκών μορφών και νυμφών: Θέα, Κασσάνδρα, Ηχώ, Ρέα, Κίρκη και Αφροδίτη.
Αναμειγνύοντας αναγωγικά μοτίβα με την πρώτη γενιά των «απελευθερωμένων» γυναικών από την Gazette du Bon Ton, παίζω με τα θεμέλια της ελευθερίας και της υποταγής. Η Gazette, διαθέσιμη μόνο στους εύπορους, αντιπροσώπευε μια μορφή απελευθέρωσης που ήταν σχεδόν απρόσιτη για τις περισσότερες γυναίκες. Ακόμα κι εκείνες που μπορούσαν να την αποκτήσουν στιγματίζονταν αν τολμούσαν να εκφραστούν πολύ τολμηρά — χτυπώντας σε ένα γυάλινο ταβάνι κριτικής ή ακόμη και χλεύης, αν ξεπερνούσαν τα όρια της «ευπρεπούς» συμπεριφοράς. Ένα ειρωνικό ρόπαλο, αν σκεφτεί κανείς πόσο απεριόριστες έχουν αποδειχθεί με τα χρόνια οι δεσμεύσεις της «ευπρεπούς» συμπεριφοράς, διαρκώς προσαρμοζόμενες από άντρες και γυναίκες που περισσότερο φοβούνται τα ανεξάρτητα πνεύματα.
Το κομψό παίγνιο ανάμεσα στη μαγεία, τη δαιμονική κατοχή και τη γυναικεία σεξουαλικότητα σε αυτή τη σειρά είναι μια πρόσκληση να επαναδιεκδικήσουμε όλα τα σεξιστικά στερεότυπα… ξανά, επειδή εξακολουθούν να αιωρούνται — ενσωματωμένα σε πολιτιστικά αντικείμενα και λεπτοδουλεμένα στην κοινωνική επιτήρηση. Γι’ αυτό το αρχικό σημείο για τη σειρά ήταν η υπέρβαση. Κάθε θεά και νύμφη υπερβαίνει τα όρια του ηρωισμού και της κακίας, γιατί οι θεότητες δεν χωρούν σε στεγανά. Ενώ τα αμετακίνητα πρόσωπα και τα καλλιτεχνικά παραμορφωμένα σώματα των εικονογραφήσεων μόδας συνεχίζουν να προκαλούν την ίδια ένταση ανάμεσα στην αναζήτηση δράσης και στην υποταγή στους κοινωνικούς κανόνες — καθώς και την παραδοξότητα της νεοαποκτηθείσας «απελευθέρωσής» τους ως πλακών μόδας. Ραμμένες στην εντέλεια αλλά ακόμα φορτωμένες με την προσδοκία της συμμόρφωσης — έστω και υψηλής ραπτικής. Ως εκ τούτου, οι ιστορίες τους ακολουθούν τον κυκλικό χαρακτήρα της καταπίεσης που υπέστησαν οι γυναίκες κάτω από όλα αυτά τα φθαρμένα στερεότυπα μάγισσα, παρθένα, μητέρα, πόρνη…
—
Πηγές έμπνευσης
Τιτάνες της ελληνικής μυθολογίας • Οι ενδιάμεσοι χώροι μεταξύ παντός και ουδενός • Θεωρία του χάους • Τελετές ενηλικίωσης • Το τελετουργικό της Άνοιξης
