Στο απέραντο εύρος του κοσμικού χώρου, όπου η υφή του χρόνου και του χώρου χορεύει σε έναν αιώνιο μπαλέτο, κατοικεί η Θέα, η Νύμφη του Διαστήματος. Είναι ένα ουράνιο ον τεράστιας δύναμης και σοφίας, η ύπαρξή της μια μαρτυρία για τη διαρκή γοητεία της μαγείας και των μαγγανειών. Αυτές οι δυνάμεις, αν και δυσφημισμένες και παρεξηγημένες για αιώνες, δεν εξαφανίστηκαν ποτέ πραγματικά. Επιμένουν, αμφισβητώντας τα άκαμπτα δίπολα των μονοθεϊκών θρησκειών με την ρευστότητα και την υπέρβασή τους.
Η ιστορία της Θέας είναι βαθιά ριζωμένη στον πλούσιο ιστό της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας. Γνωστή ως τιτανίδα της όρασης και η λαμπερή αιθέρια παρουσία του φωτεινού γαλάζιου ουρανού, αποτελεί φάρο φωτός στο απέραντο σκοτάδι του σύμπαντος. Η Θέα είναι απόγονος του Ουρανού και της Γαίας, των πρωταρχικών θεοτήτων του ουρανού και της γης, αντίστοιχα. Μαζί με τον αδελφό και σύζυγό της, τον Υπερίωνα, γέννησαν τον θεό του ήλιου Ήλιο, τη θεά της σελήνης Σελήνη και τη θεά της αυγής Ηώ. Αυτή η γενεαλογία υπογραμμίζει τον ρόλο της ως γεννήτορα του φωτός, σύμβολο διαύγειας και φώτισης.
Η ουράνια κατοικία της Θέας, ένα παλάτι αιωρούμενο στο κοσμικό χώρο, είναι ένας καταφύγιος απαλλαγμένος από τους ηθικούς περιορισμούς και τις συνθήκες ενός κόσμου διλήμματος. Εδώ δεν δεσμεύεται από τους περιορισμούς της επίγειας ύπαρξης. Τα φίλτρα και τα εργαλεία της, σύμβολα της μαγικής της δεξιότητας, περιστρέφονται γύρω της, έλκονται από τη δύναμη του ξορκιού της.
Στον χώρο της όρασης και της προφητείας, η Θέα στέκεται ως φάρος θείας έμπνευσης. Η ιστορία της μαρτυρεί τη δύναμη της όρασης, τόσο κυριολεκτικής όσο και μεταφορικής. Ενσαρκώνει την ικανότητα να βλέπει πέρα από την επιφάνεια, να αντιλαμβάνεται τις βαθύτερες αλήθειες του σύμπαντος.
—
Δήλωση Σειράς
Σε αυτή τη σειρά, τα στερεότυπα με τα οποία οι γυναίκες έχουν στιγματιστεί διαχρονικά γίνονται τώρα η μεγαλύτερή τους δύναμη. Αντλώντας έμπνευση από τις εικονογραφήσεις μόδας της Gazette du Bon Ton της δεκαετίας του 1920, ενσωματώνω αρχαϊκά μοτίβα μάγισσας στις αινιγματικές αφηγήσεις έξι ελληνίδων θεών και νυμφών: Θέα, Κασσάνδρα, Ηχώ, Ρέα, Κίρκη και Αφροδίτη.
Συνδέοντας αναγωγικά μοτίβα με την πρώτη γενιά των «απελευθερωμένων» γυναικών από τη Gazette du Bon Ton, παίζω με τα θεμέλια της ελευθερίας και της υποταγής. Η Gazette, προσβάσιμη μόνο στους πλούσιους, αντιπροσώπευε μία μορφή απελευθέρωσης που ήταν δελεαστικά απρόσιτη για τις περισσότερες γυναίκες. Ωστόσο, ακόμη και οι γυναίκες που μπορούσαν να αγοράσουν τη Gazette στοχοποιούνταν αν τολμούσαν να εκφραστούν πολύ τολμηρά. Έφταναν σε ένα γυάλινο ταβάνι κρίσης, ή ακόμη και χλευασμού, αν ξεπερνούσαν τα όρια της ευπρεπούς συμπεριφοράς. Είναι ένα ειρωνικό όπλο, αν σκεφτεί κανείς πόσο ανεξάντλητοι αποδείχθηκαν αυτοί οι κανόνες «ευπρέπειας» με την πάροδο των χρόνων. Προσαρμόζονταν ασταμάτητα από άντρες και γυναίκες που φοβούνται πάνω απ’ όλα τα ανεξάρτητα πνεύματα.
Το κομψό παιχνίδι ανάμεσα στη μαγεία, τη δαιμονική κατοχή και τη γυναικεία σεξουαλικότητα σε αυτή τη σειρά είναι μια πρόσκληση να ανακτήσουμε όλα τα σεξιστικά στερεότυπα… ξανά, γιατί εξακολουθούν να παραμένουν — ενσωματωμένα σε πολιτιστικά τεχνουργήματα και φιλιγκραρισμένα στον κοινωνικό έλεγχο. Γι’ αυτό το αρχικό σημείο για αυτή τη σειρά ήταν η υπέρβαση. Με κάθε θεά και νύμφη να υπερβαίνει τα όρια του ηρωισμού και της κακίας, γιατί οι θεότητες δεν μπορούν να περιοριστούν. Ενώ τα αμίλητα πρόσωπα και τα επιτηδευμένα διαχρονικά σώματα των εικονογραφήσεων μόδας συνεχίζουν να προκαλούν την ίδια ένταση ανάμεσα στην αναζήτηση δράσης και στην παράδοση στον έλεγχο των κοινωνικών κανόνων. Καθώς και η παράδοξη φύση της νεοαποκτηθείσας απελευθέρωσής τους ως εικονογραφήσεις μόδας. Ραμμένες στην τελειότητα αλλά ακόμη επιβιωμένες από την προσδοκία της συμμόρφωσης — έστω και της υψηλής ραπτικής. Και έτσι οι ιστορίες τους εντάσσονται στην κυκλική φύση της καταπίεσης που έχουν υποστεί οι γυναίκες κάτω από όλα αυτά τα φθαρμένα στερεότυπα μάγισσας, παρθένας, μητέρας, πόρνης…
